غزل ۱۲۰۰ - ساقی روحانیان روح شدم خیز خیز

ساقیِ روحانیان روح شُدم خیزْ خیز
تا که ببینَند خَلْق دَبْدَبه رَستْخیز ۱

دوشْ مرا شاه خوانْد بر سَرِ من حُکْم رانْد
در تَنِ من خون نَمانْد خونِ دلِ رَز بریز ۲

با دل و جان یاغی‌‌‌‌ام بی‌دل و جان می‌زیَم
باطِنِ من صیدِ شاه ظاهرِ من در گُریز ۳

ای غَم و اندیشه رو باده وَ بایِ غَم است
چون که بِغُرّید شیر رو چو فَرَس خون بِمیز ۴

کُشته شَوَم هر دَمی پیش تو جِرجیس وار
سَر بِنَهادن زِ من وَزْ تو زدن تیغِ تیز ۵

تِشنه تَرَم من زِ ریگ تَرکِ سبو گیر و دیگ
با جِگَرِ مُرده ریگ ساقیِ جانْ در سِتیز ۶

تا میِ دلْ خورده‌‌‌‌ام تَرکِ جِگَر کرده ام
چون که رَوَم در لَحَد زان قَدَحَم کُن جَهیز ۷

تَرکِ قَدَح کُن بیار ساغَرِ زَفْت ای نِگار
ساغَرِ خُردم سَبوست من چه کُنم کَفْچَلیز؟ ۸

شَمسِ حَق و دین بِتاب بر من و تبریزیان
تا که زِ تَفِّ تَموز سوزد پَرده‌یْ حِجیز ۹