غزل ۱۱۹۹ - یا مکثر الدلال علی الخلق بالنشوز

یا مُکْثِرَ الدَّلالِ عَلَی الْخَلْقِ بِالنُّشُوز
اَلْفَوْزُ فی لِقایِکَ طُوبی لِمَنْ یَفُوز ۱

من آتشینْ زَبانَم از عشق تو چو شمع
گویی همه زبان شو و سَر تا قَدَم بِسوز ۲

غوغایِ روز بینی چون شمعِ مُرده باش
چون خَلْوَتِ شب آمد چون شمعْ بَرفُروز ۳

گفتم بِسوز و سازشْ چَشمَم به سویِ توست
چَشمَم مَدوز هر دَم ای شیرْ هَمچو یوز ۴

ما را چو دَرکَشیدی رو دَرمَکَش زِ ما
این پَرده را دَریدی آن پَرده را مَدوز ۵

ای آبِ زندگانی بَخشا بر آن کسی
کو پیش از این فِراقْ در آن آب کرد پوز ۶

اوَّل چُنان نواز و در آخِر چُنین گُداز؟
اوَّل یَجوز آمد و امروزْ لایَجوز؟ ۷

ای جان و بَختِ خَندان در روی ما بخَند
تا سَرو و گُل بِخَندد در موسِم عَجوز ۸

در موسِمِ عَجوز چو در باغِ جانْ رَوی
آن عَجوز زِ هر گوشه صد تَموز ۹

گوید به باغِ جان رو گویم که رَهْ کجاست؟
گوید که راهِ باغْ نَیاموختی هنوز؟ ۱۰

آن سو که نُکته‌ها و رُموزِ چو جان رَسَد
ای عُمرْ باد داده تو در نُکته و رُموز ۱۱

تو غَمْزِ ما طَلَب کُن خود رَمْزگو مَباش
با آن کَمانِ دولت کو دَرمَپیچ توز ۱۲

گَر نَفْس پیر شُد دل و جان تازه است و تَر
همچون بنفشه تَرِ خوشْ رویِ پُشتْ گوز ۱۳

اِنْ لَمْ یَکُنْ لِقَلْبِکَ فی ذاتِهِ غِنیً
لَمْ تُغْنِهِ الْمَناصِبُ وَ الْمالُ وَ الْکُنُوز ۱۴

اِنْ کُنْتَ ذا غِنًی و غِناکَ مُکَتَّمٌ
کَمْ حَبَّةٍ مُکَتَّمَةٍ تَرْصُدُ الْبُرُوز ۱۵

یا طالِبَ الْجَواهِرِ وَ الدُّرُّ وَ الْحَصی
مِثْلانِ فِی الظَّلامِ فَهَلْ تَدْرِ ما تَحوز؟ ۱۶

می‌چین تو سنگ ریزه و دُر زین نِشیبِ بَحْر
در شب مَزَن تو قَلْب که پیدا شود به روز ۱۷

اِسْتَمْحِنِ النُّقُودَ بِمیزانِ صادِقٍ
رَدًّا لِما یَضُرُّکَ مَدًّا لِما یَعُوز ۱۸