غزل ۱۳ - نور چشمی و به مردم، نظری نیست تو را

نور چشمی و به مردم، نظری نیست تو را
آفتابی و بخاکم، گذری نیست، تو را ۱

مردم از ناله زارم، همه با درد و ضرند
«لله الحمد» کزین درد سری نیست، تو را ۲

صبح پیریم، اثر کرد و شبم، روز نشد
ای شب تیره مگر خود سحری نیست تو را؟ ۳

کار با عشق فتاد، از سرم ای عقل برو
چه دهی وسوسه، دیدم هنری نیست تورا ۴

همه خون می‌خورم وز آنچه توان خورد، مگر
غیر خون بر سر خوان، ما حضری نیست تو را؟ ۵

ناله در سنگ اثر می‌کند، اما چه کنم
چون از این در دل سنگین اثری نیست تو را ۶

طایر! در قفس بی‌دری افتادی اگر
راه یابی، چه کنم بال و پری نیست تو را ۷

راه بیرون شو اگر، می‌طلبی رو بدرش
که به غیر از، در او، هیچ دری نیست تو را ۸

ای فرود آمده عشقت، به سواد دل من!
از سواد دل سلمان، سفری نیست تو را ۹