غزل ۳۴ - خوشا! دلی که گرفتار زلف دلبند است

خوشا! دلی که گرفتار زلف دلبند است
دلی است فارغ و آزاد، کو درین بند است ۱

به تیر غمزه، مرا صید کرد و می‌دانم
که هیچ صید بدین لاغری، نیفکندست ۲

علاج علت من، می کند به شربت صبر
لبت، که چاشنی صیر کرده، از قند است ۳

فراق بر دل نادان، چو کاه، برگی نیست
ولیک بر همه دان، همچو کو الوند است ۴

طریق بادیه را از شتر سوار، مپرس
بیا ببین، که به پای پیادگان، چند است ۵

حدیث واعظ بلبل کجا سحر شنود؟
کسی که غنچه صفت، گوش دل، در آکند ست ۶

میانه من و تو، صحبت از چه امروز است
دل مرا ز ازل، باز، با تو پیوند است ۷

دل از محبت خاصان، که بر تواند کند؟
مگر کسی که دل از جان خویش برکندست ۸

اگر تو، ملتفت من شوی وگر نشوی
رعایت طرف بنده بر خداوند است ۹

ز خاک کوی حبیبم، مران، که سلمان را
بخاک پای و سر کوی یار، سوگند است ۱۰