غزل ۵۸ - شب است و بادیه و دل، فتاده از راه است

شب است و بادیه و دل، فتاده از راه است
ز چپ و راست، مخالف، ز پیش و پس، چاه است ۱

مقم تهلکه است این ولی منم، فارغ
ز کار دل، که به دلخواه یار دلخواه است ۲

مرا سری است که دارم، بر آستانه تو
نهاده‌ایم به پیش تو هرچه در راه است ۳

به وصل قد تو دارم بسی امید و لیک
قبای عمر به قد امید، کوتاه است ۴

به عکس طالب منصب، شویم خاک درت
از این رفیع ترا آخر چه منصب و راه است؟ ۵

که آورد به تو احوال دیده و دل من؟
که پیک دیده، سرشک و رسول دل، آه است ۶

منور است به مهر تو، سینه عشاق
بلی زجانب مهر است، هرچه در ماه است ۷

پس از فراق تو گر بنده، زنده خواهد ماند
بحق وصل تو کان زیستن، به اکراه است ۸