غزل ۵۷ - فراق روی تو از شرح و بسط، بیرون است

فراق روی تو از شرح و بسط، بیرون است
زما مپرس، که حال درون دل، چون است ۱

به خون نوشته‌ام، این نامه را که خواهی خواند
اگر چه دود درونم، نشسته در خون است ۲

نکرد آتش شوق درون قلم ظاهر
مگر ز شوق قلم دود رفته بیرون است ۳

نمی‌کنم سخن اشتیاق، کان تقدیر
ز طرف حرف و زحد عبارت، افزون است ۴

بیا و قصه حالم بخوان، که بر رخ من
نوشته دیده، به خطی، چو در مکنون است ۵

خیال روی تو دارم، مقام در چشمم
سرشک چشمم، از آن رو مقیم گلگون است ۶

دل مقید سلمان، اسیر آن لیلی است
که در سلاسل زلفش، هزار مجنون است ۷