غزل ۶۰ - امشب، چراغ مجلس ما، در گرفته است

امشب، چراغ مجلس ما، در گرفته است
در تاب رفته و سخن، از سر گرفته است ۱

پروانه چون مجال برون شد ز کوی دوست
یابد بدین طریق، که او در گرفته است ۲

ظاهر نمی‌شود، اثر صبح گوییا
دود دلم، دریچه خاور، گرفته است ۳

دانی که چیست، مایه آن لعل آتشین؟
کامروز، باز، در قدح زر، گرفته است ۴

خون حرام ماست که ساقی، به روزگار
در گردن صراحی و ساغر گرفته است ۵

صبح از نسیم زلف تو، یکدم دمیده است
عالم همه شمامه عنبر، گرفته است ۶

باد صبا به بوی تو در باغ، رفته است
بس خردها که بر گل احمر، گرفته است ۷

آتش که اندرونی اصحاب خلوت است
شمعش نگر، که چون به زبان در گرفته است ۸

دل با خیال قد تو، بر رست در ازل
زان روی راست، شکل صنوبر گرفته است ۹

شکل صنوبری که دلش، نام کرده‌اند
سلمان به یاد قد تو، در بر گرفته است ۱۰