غزل ۸۲ - شب فراق تو را روز وصل، پیدا نیست

شب فراق تو را روز وصل، پیدا نیست
عجب شبی، که در آن شب، امید فردا نیست ۱

تطاول سر زلف تو و شبان دراز
چه داند، آنکه گرفتار بند و سودا نیست ۲

غم ملامت دشمن، ز هر غمی بترست
مرا ملامت هجران دوست، پیدا نیست ۳

پدر به دست خودم، توبه می‌دهد وین کار
به دست و پای من رند بی سر و پا نیست ۴

خدنگ غمزه گذر می‌کند ز جوشن جان
اگر تو را، سپر صبر هست ما را نیست ۵

من آن نیم، که ز راز تو دم زنم، چون نی
وگر رود سخن از ناله، ناله از ما نیست ۶

تو راست، بر سر من جای تا سرم بر جاست
دریغ عمر عزیزم، که پای بر جا نیست ۷

حدیث شوق، چو زلف دراز گشت، دراز
بجان دوست، که یک موی، زیر بالا نیست ۸

خیال زلف و رخت، روز و شب برابر ماست
کجاست، نقش دهانت که هیچ پیدا نیست ۹

من از طبیب، مداوای عشق پرسیدم
جواب داد، که سلمان به جز مدارا نیست ۱۰