خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر با استفاده از تشبیهات و استعارههای زیبا، معشوقه را به عناصر طبیعی مانند ماه، عید و شب قدر تشبیه میکند و زیباییهای او را ستایش مینماید.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعارههای ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، درک زیباییشناسی و عمق احساسات بیانشده در شعر نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری دارد.
غزل ۱۱۰ - ای جهان را چو مه عید، مبارک رویت
ای جهان را چو مه عید، مبارک رویت
عید صاحب نظران، طاق خم ابرویت ۱
گیسوی تو، شب قدرست و درو، منزل روح
خود که داند به جهان، قدر شب گیسویت ۲
گوشه ماه ز برقع بنما، تا چو هلال
شود انگشت نمای همه عالم، رویت ۳
عید صاحب نظران، طاق خم ابرویت ۱
گیسوی تو، شب قدرست و درو، منزل روح
خود که داند به جهان، قدر شب گیسویت ۲
گوشه ماه ز برقع بنما، تا چو هلال
شود انگشت نمای همه عالم، رویت ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۰۹ - هر آن حدیث که از عشق میکند، روایت
گوهر بعدی:غزل ۱۱۱ - آن پری چهره که ما را نگران میدارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
