غزل ۱۱۱ - آن پری چهره که ما را نگران می‌دارد

آن پری چهره که ما را نگران می‌دارد
چشم با ما و نظر، با دگران می‌دارد ۱

زیر لب می‌دهم وعده، که کامت بدهم
غالب آن است که ما را به زبان، می‌دارد ۲

دوش گفتم که غمت، جان مرا داد به باد
گفت ای ساده، هنوزت غم جان می‌دارد ۳

رایگان، چون سر و زر در قدمش، می‌بازم
سر چرا بر من شوریده، گران می‌دارد؟ ۴

اغی گل از حال دل بلبل بیچاره بپرس
تا این همه فریاد و فغان می‌دارد؟ ۵

گر به دیدار تو فرسوده‌ای، آسوده شود
مایه حسن رخت را چه زیان، می‌دارد؟ ۶

خبرت نیست که در باغ جمالت، همه شب
چشم من آب گل و سرو روان می‌دارد ۷

رفته بود از سر قلاشی و رندی، سلمان
چشم سرمست تو‌اش، باز بر آن می‌دارد ۸