غزل ۱۱۴ - تشنه خود را دمی، لعل تو، آبی نداد

تشنه خود را دمی، لعل تو، آبی نداد
خلوت ما را شبی، شمع تو، تابی نداد ۱

خواست که از گوشه خواب، درآید به چشم
خانه، خیال تو داشت، مدخل خوابی نداد ۲

مست شدم بر درش، باز به یک جرعه می
حرمت مستی نداشت، داد خرابی نداد ۳

آمدمش تشنه لب، بر لب دریای وصل
بر لب دریا مرا، شربت آبی، نداد ۴

بر سر خوانش شبی، رفتم و کردم سوال
هیچ صلایی نزد، هیچ جوابی نداد ۵

هیچ دلی در نیافت، نعمت روز وصال
تا به فراقش نخست، تاب عذابی نداد ۶

نیست متمع کسی، کانچه بدست آمدش
در ره شاهد نباخت، یا به شرابی نداد ۷

آنکه سر کوی اوست، عین روان را سراب
وعده سلمان چرا، جز به سرابی نداد ۸