غزل ۱۱۳ - در ازل، عکس می لعل تو در جام، افتاد

در ازل، عکس می لعل تو در جام، افتاد
عاشق سوخته دل، در طمع خام افتاد ۱

جام نمام ز نقل لب تو، نقلی کرد
راز سر بسته خم، در دهن خام افتاد ۲

خال مشکین تو بر عارض گندم گون دید
آدم آمد ز پی دانه و در دام افتاد ۳

باد زنار سر زلف تو، از هم بگشود
صد شکست از طرف کفر در اسلام افتاد ۴

دوش بر کشتن عشاق، تفال می‌کرد
اولین قرعه که زد، بر من بد نام افتاد ۵

سوسن اندر چمن، آزادی قدش می‌کرد
نارون را ز حسد، لرزه بر اندام افتاد ۶

صنم چین، به جمال تو، تشبه می‌کرد
نام معبودی از آن روی، بر اصنام افتاد ۷

عشقم از روی طبق، پرده تقوی برداشت
طبل پنهان چه زنم، طشت من از بام افتاد ۸

دوش سلمان به قلم، شرح دل خود، می‌داد
آتش اندر ورق و دود، بر اقلام افتاد ۹