غزل ۱۲۶ - جان زندگی از چشمه پرنوش تو دارد

جان زندگی از چشمه پرنوش تو دارد
دل، بستگی از سنبل خاموش تو دارد ۱

ای دانه و دام دل ما، حلقه کویت
باز آی که دل، منتظر گوش تو دارد ۲

دوشت، همه قصد طرف خاطر ما بود
امشب سر زلفت، طرف دوش تو دارد ۳

رنگی که سمن یابد، از اقدام تو یابد
بویی که صبا دارد، از آغوش تو دارد ۴

در شرح پراکندگی ماست، وگرنه
زلف این همه سر، بهر چه در دوش تو دارد؟ ۵

از نیش، نیندیشد و از زهر، نترسد
هر کس که هوای لب چون نوش تو دارد ۶

این جوشش خون جگر و غلغل سلمان
زان است که دیگ هوسش، جوش تو دارد ۷