غزل ۱۲۵ - هر ذره که عکسی، ز رخ یار، ندارد

هر ذره که عکسی، ز رخ یار، ندارد
با طلعت خورشید بقا، کار ندارد ۱

کوه و کمر و دشت، پر از نور تجلی است
لیکن همه کس، طاقت دیدار ندارد ۲

در دل تویی و راز تو غیر از تو و رازت
کس راه درین پرده اسرار ندارد ۳

دامن مکش از من، که رفیق گل نازک
خارست و گل از صحبت او عار ندارد ۴

بلبل همه شب در غم گل بر سر خار است
گو گل مطلب هر که سر خار ندارد ۵

در آینه‌اش، جمله خلایق نگرانند
فی‌الجمله، یکی، زهره گفتار ندارد ۶

هر آینه دارد طرف روی تو، زنگار
آن آینه کیست، که زنگار ندارد ۷

دریاب که افتاد، زناگه، به دیارت
بیمار و غریب این دل و تیمار ندارد ۸

در چشم تو زهاد نمایند، که چشمت
مست است و غم مردم هشیار ندارد ۹

دارم غم جان و دل بیمار و در این حال
آنکس کندم عیب، که بیمار ندارد ۱۰

آورد به کفر شکن زلف تو، سلمان
اقرار و بدین کیش، کس انکار ندارد ۱۱