غزل ۱۲۸ - دام زلف تو به هر حلقه، طنابی دارد

دام زلف تو به هر حلقه، طنابی دارد
چشم مست تو به هر گوشه، خرابی دارد ۱

نرگس مست خوشت، گر چه چو من بیمار است
ای خوشا نرگس مست تو که خوابی دارد ۲

رسن زلف تو در رشته جان من و شمع
هر یک از آتش رخسار تو، تابی دارد ۳

خونم ازدیده از آن ریخت که تا ظن نبری
که برش مردم صاحب نظر آبی دارد ۴

حال ضعف دل سودازده خود، به طبیب
گفت سلمان و تمنای جوابی دارد ۵