غزل ۱۲۹ - دل نصیب از گل رخسار تو، خاری دارد

دل نصیب از گل رخسار تو، خاری دارد
خاطر از رهگذرت، بهره غباری دارد ۱

دیده در خلوت وصل تو ندارد، راهی
کار، کار دل تنگ است، که باری دارد ۲

غم ایام خورم، یا غم خود، یا غم دوست؟
غم من نیست از آن غم که شماری دارد ۳

دوش صد بار به تیغ مژه‌ام زد چشمت
که به هر گوشه چو من کشته، هزاری دارد ۴

گله کردم، دهنت گفت: مگو هیچ که او
مست بود، امشب و امروز خماری دارد ۵

عالمی غرقه دریای هوا و هوسند
هر کسی خاطر یاری و دیاری دارد ۶

زین میان، خاطر آسوده کسی راست که او
دامن دوست، گرفتست و کناری دارد ۷

بحر، می‌جوشد و جز باد ندارد در کف
صدف آورده به کف، در و قراری دارد ۸

پای باد از پی آن، هر نفسی می‌بوسم
که به خاک سر کوی تو، گذاری دارد ۹

نیست در کوی تو کاری، دگران را لیکن
با سر کوی تو سلمان، سروکاری دارد ۱۰