غزل ۱۳۰ - باد هوای کویت، گرد از جهان برآرد

باد هوای کویت، گرد از جهان برآرد
آب جمال رویت، ز آتش، فغان برآرد ۱

آبی بر آتشم زن، زان پیشتر، که ناگه
خاک مرا هوایت، باد از میان، برآرد ۲

بر هر زمین که افتد، از قامت تو سایه
تا دامن قیامت، آن خاک جان برآرد ۳

مثلث فلک نبیند، با صد هزار دیده
چند آنچه دیده‌ها را، گرد جهان برآرد ۴

سلمان سری و جانی، یک دم اشارتی کن
تا آن سبک ببازد، تا این روان برآرد ۵