غزل ۱۳۱ - نه قاصدی که پیامی، به نزد یار برد

نه قاصدی که پیامی، به نزد یار برد
نه محرمی، که سلامی بدان دیار، برد ۱

چو باد راهروی صبح خیز می‌خواهم
که ناله سحر به گوش یار برد ۲

صبا اگر چه رسول من است بیمار است
بدین بهانه مبادا که روزگار برد ۳

فتاده‌ایم به شهری غریب و یاری نیست
که قصه‌ای ز فقیری به شهریار برد ۴

من آن نیم که توانم بدان دیار شدن
صبا مگر ز سر خاک من غبار برد ۵

تو اختیار منی از جهانیان و جهان
در آن هوس که ز دست من اختیار برد ۶

غلام ساقی لعل توام که چاره من
به جرعه می‌نوشین خوشگوار برد ۷

بیار ساقی از آن می که می‌پرستان را
دمی به کار بدارد، دمی ز کار برد ۸

می میار که درد سر و خمار آرد
از آن می آرد که هوش آرد و خمار برد ۹

هزار بار دلم هست و در میان دل نیست
در این میان دل سلمان کدام بار برد؟ ۱۰