غزل ۱۳۳ - چشمت به خواب چشم مرا خواب می‌برد

چشمت به خواب چشم مرا خواب می‌برد
زلفت به تاب جان مرا تاب می‌برد ۱

من غرقه خجالت اشکم که پیش خلق
چندان همی بود که مرا آب می‌برد ۲

سودای ابروی تو مغان راز مصطبه
چون غمزه تو مست به محراب می‌برد ۳

امشب به دوش مجلسیان را یکان یکان
بردند مست و ترک مرا خواب می‌برد ۴

بنمای رخ که درشب تاریک طره‌ات
دل گم شده‌ست و راه به مهتاب می‌برد ۵

دل زد در وصال تو دانم که ضایع است
رنجی که آن ضعیف درین باب می‌برد ۶

سلمان کجا و قصه زلف تو از کجا؟
بیچاره روزگار با طناب می‌برد ۷