غزل ۱۳۴ - ز کویش نسیم صبا بوی برد

ز کویش نسیم صبا بوی برد
به بویش دلم پی بدان کوی برد ۱

دل از چنبر زلف او چون جهد؟
که باد سحر جان به یک سوی ‌برد ۲

خیال کنارش بسی داشتند
ز هی پیرهن کز میان گوی برد! ۳

به پشتی رویش قوی گشت زلف
دل عالمی را از آن روی برد ۴

سهی سرو من تاز چشمم برفت
به یکبارگی آبم از جوی برد ۵

که راز پریشان ما فاش کرد؟
که چون زلف او باد هر سوی برد ۶

مگر زلف او گفت در گوش او
صبا در گذر بود از آن بوی برد ۷

دلی داشت سلمان، شد آن نیز گم
چرا گم شد آن لعل دلجوی برد؟ ۸