غزل ۱۳۵ - خاک آن بادم که از خاک درت بویی برد

خاک آن بادم که از خاک درت بویی برد
گرد آن خاکم که باد از کوی مه رویی برد ۱

از هوا داری بجان جویم نسیم صبح را
تا سلامی از من بیدل به دلجویی برد ۲

چون زهر سویی نشانی می‌دهندش، می‌دهم
خاک خود بر باد تا هر ذره‌ای سویی برد ۳

با سر زلف مرا سربسته رازی هست ازان
دم نمی‌یارم زدن ترسم صبا بویی برد ۴

بر سرت چندان پریشان جمع می‌بینم که گر
بر فشانی عقد گیسو هر دلی مویی برد ۵

تاب مویت نیست رویت راز پیشش دور کن
حیف باشد نازنینی بار هندویی برد ۶