غزل ۱۳۶ - یارم به وفا وعده بسی داد و جفا کرد

یارم به وفا وعده بسی داد و جفا کرد
هر وعده که آنم به جفا داد، وفا کرد ۱

مهر تو بر آیینه دل پرتوی انداخت
ماننده ماه نوم انگشت نما کرد ۲

هر جور که دیدم ز جهان، جمله جفا بود
این بود جفایش که مرا از تو جدا کرد ۳

مسکین سر زلفت که صبا رفت و کشیدش
بر بویش اگر مست نگشت از چه رها کرد؟ ۴

بر زلف تو تا این دل یکتا بنهادم
بار دل من زلف تو را پشت دوتا کرد ۵

هرچند که چشم تو خدنگ مژه آراست
زد بر هدف سینه، بر آنم که خطا کرد ۶

شد باد صبا بر دل من سرد از آن روز
کو رفت و حدیث سر زلفت همه جا کرد ۷

سلمان اگر از عشق بنالد، مکنش عیب!
با او غم عشق تو چه گویم که چها کرد؟ ۸

بلبل مکن از گل گله بسیار، که آورد
صد برگ برای تو و کارت به نوا کرد ۹