غزل ۱۴۲ - باد سحر از کوی تو بویی به من آورد

باد سحر از کوی تو بویی به من آورد
جانهاش فدا باد! که جان را به تن آورد ۱

دلهای ز خود رفته ما را که غمت داشت
آمد سحری بوی تو با خویشتن آورد ۲

دلها شده‌ بودند به یک بارگی از جان
لطفت به سلامت همه‌شان با وطن آورد ۳

شد دیده یعقوب منور به نسیمی
کز یوسف مصرش خبر پیرهن آورد ۴

این رایحه مشک ز دشت ختن آمد؟
یا بوی اویس است که باد از یمن آورد؟ ۵

در باغ مگر بزم صبوح است، که گل را
عطار سحرگاه به دوش از چمن آورد؟ ۶

آن قطره عرق نیست که بر عارضت افتاد
آبی است که با روی گل یاسمن آورد ۷