غزل ۱۴۴ - گرچه در عهد تو عاشق به جفا می‌میرد

گرچه در عهد تو عاشق به جفا می‌میرد
لله الحمد که بر عهد وفا می‌میرد ۱

هر که میرد به حقیقت بود آن کشته دوست
سخن است اینکه به شمشیر قضا می‌میرد ۲

هر که در راه تو شد کشته نباشد مرده
زنده آنست که در کوی شما می‌میرد ۳

مرغ در دام تو از روی هوا می‌افتد
شمع بر بوی تو در پای صبا می‌میرد ۴

مرده بودم، ز می جام تو من زنده شدم
وانکه زین جام دمی خورد چرا می‌میرد؟ ۵

ای گل تازه برین بلبل نالنده خویش
رحم کن رحم، که بی‌برگ و نوا می‌میرد! ۶

دل من طره طرار تو را می‌خواهد
جان من غمزه بیمار تو را می‌میرد ۷

می‌شوم زنده من از درد تو ای دوست دوا
به کسی بخش که از بهر دوا می‌میرد! ۸

می‌کند راه خرد در شب سودای تو گم
که چراغ خرد از باد هوا می‌میرد ۹

به سر کوی غمت خاک دوایند مرا
نفس بیچاره چه داند که چرا می‌میرد؟ ۱۰

نفسی ماند ز سلمان، مکنیدش درمان!
همچنینش بگذارید که تا می‌میرد! ۱۱