غزل ۱۴۵ - دل برد دلبر و در دام بلاش اندازد

دل برد دلبر و در دام بلاش اندازد
دل ما برد، ندانم به کجاش اندازد ۱

هرکجا مرغ دلی بال گشاید، فی الحال
به کمان مهره ابرو ز هواش اندازد ۲

خوش کمندی است سر زلف شکن بر شکنش
وه چه خوش باشد اگر بخت بماش اندازد! ۳

چشم فتان تو هر جا که بلا انگیزد
ای بسا سر که در آن عرصه بلاش اندازد ۴

عاقل آن است که در پای تو اندازد سر
پیشتر زانک فراق تو زپاش اندازد ۵

بوی گیسوی تو هر جا که جگر سوخته‌ایست
در پی قافله باد صباش اندازد ۶

هر که‌را درد بینداخت، دوا چاره برد
که برد چاره سلمان که دواش اندازد؟ ۷