غزل ۱۴۷ - آخر این درد دل من به دوایی برسد

آخر این درد دل من به دوایی برسد
عاقبت ناله شبگیر بجایی برسد ۱

آخر این سینه دلگیر غم آباد مرا
روزی از روزنه غیب صفایی برسد ۲

بر درت شب همه شب یاوه در آنم چو جرس
تا بگوشم مگر آواز درآیی برسد ۳

بجز از عمر چه شاید که نثار تو کنم؟
که به عمری چو تو شاهی به گدایی برسد ۴

پای را باز مگیر از سرم ای دوست که دست
گر به هیچم نرسد، خود به دعایی برسد ۵

عمر بر باد هوا داده‌ام و می‌ترسم
که به گلزار تو آسیب هوایی برسد ۶

سر پابوس تو دارم من و هیهات کجا
به چنان پایه، چنین بی‌سر و پایی برسد؟ ۷

رویم از دیده به خون تر شد و می‌دانستم
که به روی من ازین دیده بلایی برسد ۸

با جفا خو کن و با درد بساز ای سلمان!
کین نه دردی است که هرگز به دوایی برسد ۹