غزل ۱۵۰ - دلی که شیفته یار دلربا باشد

دلی که شیفته یار دلربا باشد
همیشه زار و پریشان و مبتلا باشد ۱

بلی عجب نبود گر بود پریشان حال
گدا که در طلب وصل پادشا باشد ۲

بهانه تو رقیب است و نیست این مسموع
رقیب را چه محل گر تو را رضا باشد ۳

جفای دشمن و جور رقیب و طعنه خلق
خوش است بر دل اگر دوست را وفا باشد ۴

اگر تو را گذری بر من غریب افتد
و یا تو را نظری بر من گدا باشد ۵

از آن طرف نپذیرد کمال او نقصان
وزین طرف شرف روزگار ما باشد ۶

فگار گشت به خون جگر دل سلمان
بترس از آنکه بد و نیک را جزا باشد ۷