غزل ۱۶۰ - چو زلف آن را که سودای تو باشد

چو زلف آن را که سودای تو باشد
سرش باید که در پای تو باشد ۱

برون کردم ز دل جان را که جان را
نمی‌زیبد که بر جای تو باشد ۲

خوشا آن دل که بیمار تو گردد
دلی را جو که جویای تو باشد ۳

دل گم گشته‌ام را گر بجویی
در آن زلف سمن سای تو باشد ۴

اگر چه حسن گل صد روی دارد
کجا چون روی زیبای تو باشد؟ ۵

نگنجد هیچ دیگر در دل آن را
که در خاطر تمنای تو باشد ۶

اگر چه سرو دلجویی کند عرض
کجا چون قد رعنای تو باشد؟ ۷

سرو سرمایه‌ای دارد همه کس
مرا سرمایه سودای تو باشد ۸

بسوزد سنگ بر من، گر نسوزد
دل چون سنگ خارای تو باشد ۹

من بیدل کجا پنهان کنم دل؟
که آن ایمن زیغمای تو باشد ۱۰

من مسکین کدامین گوشه گیریم؟
که آن خالی ز غوغای تو باشد ۱۱

جهان هر لحظه سلمان را که در گوش
کند دری ز دریای تو باشد ۱۲