غزل ۱۷۰ - آن جان عزیز نیست که در کار ما نشد

آن جان عزیز نیست که در کار ما نشد
و آن تن درست نیست که بیمار ما نشد ۱

دل گوشمال یافت ز سودای زلف او
تا این سزا نیافت سزاوار ما نشد ۲

در آفتاب گردش از آن ذره برنخاست
کو دید روی ما و هوادار ما نشد ۳

سودی ندید آن دل بی‌مایه کو بجان
سودای ما نکرد خریدار ما نشد ۴

سودی که رفت بر سر بازار شوق ما
خود کیست آن که در سر بازار ما نشد؟ ۵

ما گنج گوهریم به کنج خراب دل
چیزی نیافت هر که طلب کار ما نشد ۶

ز ارباب حال نیست چو بلبل کسی که دید
ما را و عاشق گل و رخسار ما نشد ۷

در کار ما نرفت که در کار ما نرفت
فی‌الجمله که بود که در کار ما نشد ۸

آن دیده را که صوفی صافی به هفت آب
هر دم نشست، لایق دیدار ما نشد ۹

سلمان مگر شنید حدیثی ازین دهن
بیچاره خود به هیچ گرفتار ما نشد ۱۰