غزل ۱۷۱ - نظری کن که دل از جور فراقت خون شد

نظری کن که دل از جور فراقت خون شد
نیست دل را به جز از دیده ره بیرون شد ۱

ناتوان بود دل خسته ندانم چون رفت؟
حال آن خسته بدانید که آخر چون شد؟ ۲

تا شدم دور ز خورشید جمالت، چو هلال
اثر مهر توام روز به روز افزون شد ۳

در هوای گل رخسار تو ای گلبن حسن
ای بسا رخ که درین باغ به خون گلگون شد ۴

غنچه را پیش دهان تو صبا خندان یافت
آنچنان بر دهنش زد که دهن پر خون شد ۵

صورت حسن تو زد عکس تجلی بر دل
نقش خود در آیینه بر او مفتون شد ۶

کار برعکس فتاد آیینه و لیلی را
آیینه لیلی و لیلی همگی مجنون شد ۷

پیش ازین صورت گل با تو تعلق سلمان
بیش ازین داشت، تصور نکنی اکنون شد ۸