غزل ۱۸۰ - کسی که قصه درد مرا نمی‌داند

کسی که قصه درد مرا نمی‌داند
ز لوح چهره من یک به یک فرو خواند ۱

حدیث شوق به طومار گر فرو خوانم
بجان دوست که طومار سر بپیچاند ۲

بیا که مردم چشمم سرشک گلگون را
به جست و جوی تو هر سو چو آب می‌راند ۳

نگویمت: به تو می‌ماند از عزیزی عمر
که عمر اگرچه عزیز است، هم نمی‌ماند ۴

به آروزی خیال توام خوش آمد خواب
گر آب دیده من بر منش نشوراند ۵

به آب دیده بگردانم از جفای تو دل
که آب دیده من سنگ را بگرداند ۶

گرفت دیده من آب و دل در آن آتش
که گر خیال تو آید کجاش بنشاند ۷