غزل ۱۸۳ - زلف و رخسار تو را شام و سحر چون خواند؟

زلف و رخسار تو را شام و سحر چون خواند؟
هر که یک حرف سیاهی ز سپیدی داند ۱

می‌کنم ترک هوای سر زلف تو و باز
باد می‌آید و این سلسله می‌جنباند ۲

اشک من آنچه ز زار دل من می‌گوید
راست می‌گوید و از دیده سخن می‌راند ۳

دل به او دادم و او کرد به جانم بیداد
هیچکس نیست که داد من از او بستاند ۴

آب چشمم ننشاند آتش و من می‌دانم
کاتش من به جز از خاک درش ننشاند ۵

هر چه گوید ز لبش جان، همه شیرین گوید
و آنچه داند ز رخش دل، همه نیکو داند ۶

ماند سلمان ز درت دور و چنان می‌شنود:
که مراد تو چنین است و بدین می‌ماند ۷