غزل ۱۹۹ - اهل دل را به خرابات مغان ره ندهند

اهل دل را به خرابات مغان ره ندهند
رخت تن را به سراپرده جان ره ندهند ۱

سخن پیر مغان است که در دیر کسی
که سبک در نکشد رطل گران ره ندهند ۲

خارج از هر دو جهان است خرابات آنجا
تا مجرد نشوی از دو جهان ره ندهند ۳

ادب آن است که هر دل که بود منزل یار
هیچ اندیشه اغیار بدان ره ندهند ۴

راه وحدت شنو از ناله مستان که چونی
قصه گویند و سخن را به زبان ره ندهند ۵

راه سلمان به خرابات ندادند چه شد؟
همه کس را به خرابات مغان ره ندهند ۶