غزل ۲۰۴ - دوشم آن گلچهره در آغوش بود

دوشم آن گلچهره در آغوش بود
حبذا وقتی که ما را دوش بود ۱

لب به لب، رخسار بر رخسار بد
رو به رو، آغوش بر آغوش بود ۲

هرچه آن جز باده بد، مکروه گشت
آنچه غیر از دوست بد، فرموش بود ۳

از می لعل لبش تا صبحدم
بانگ «هایاهای و نوشانوش» بود ۴

از نشاط جرعه پیمان ما
عقل و جان سرمست و دل مدهوش بود ۵

از خروش ما فلک بد در خروش
تا خروس صبحدم خاموش بود ۶

زهره و خورشید را از رشک ما
بر فلم خون جگر بر جوش بود ۷

صبح ناگه از سر ما برگرفت
پرده پب را که آن سرپوش بود ۸

عزم رفتن کرد حالی دلبرم
آن هم از بد گفتن بد گوش بود ۹

ریخت سلمان در پیش، از دیدگان
گوهری کز لطف او، در گوش بود ۱۰