غزل ۲۰۸ - همچنان مهر توام مونس جان است که بود

همچنان مهر توام مونس جان است که بود
همچنان ذکر توام ورد زبان است که بود ۱

شوقم افزون شد و آرام کم و صبر نماند
در فراق تو، ولی عهد همان است که بود ۲

کی بود کی که دگر بار بگویند اغیار
که فلان باز همان یار فلان است که بود؟ ۳

ما همانیم و همان مهر و محبت لیکن
یار با ما به عنایت نه چنان است که بود ۴

بود بر جان رخم داغ توام روز ازل
وین زمان نیز بدان داغ و نشان است که بود ۵

بود در ملک تنم، جان متصرف و اکنون
همچنان عشق تو را حکم روان است که بود ۶

از من ای جان شده‌ای دور و درین دوری نیز
آن ملاقات میان تن و جان است که بود ۷

طره‌ات یک سر مو سرکشی از سر نگذاشت
همچنان فتنه و آشوب جهان است که بود ۸

تا نخوانند دگر گوشه نشین سلمان را
گو همان رند خرابات مغان است که بود ۹