غزل ۲۰۹ - جان شیرین گر قبول چون تو جانانی بود

جان شیرین گر قبول چون تو جانانی بود
کی به جانی باز ماند، هر که را جانی بود؟ ۱

آب چشم و جان شیرین را کجا دارد دریغ
هر که او را چون خیال دوست مهمانی بود؟ ۲

از خیال غمزه غماز کافر کیش او
هر زمانی بر دل من تیربارانی بود ۳

نامسلمان چشم ترکت را نمی‌دانم چه بود؟
زانکه دایم در پی خون مسلمانی بود ۴

با خیال روی و مویش عشق بازد روز و شب
هر کجا با بنده ماهی در شبستانی بود ۵

با ملاقات یار شو، گو از سلامت دور باش
هرکه او در عاشقی، خواهد که سلمانی بود ۶