غزل ۲۱۰ - سر سودای تو هرگز ز سر ما نرود

سر سودای تو هرگز ز سر ما نرود
برود این سر سودایی و سودا نرود ۱

پرتو نور تجلی رخت، ممکن نیست
که اگر کوه ببیند دلش از جا نرود ۲

پای سست است و رهم دور از آن می‌ترسم
که سر من برود در طلب و پا نرود ۳

هر که را گوشه دل خلوت خاص تو بود
دلش از گوشه خلوت به تماشا نرود ۴

عشقت آمد به سرم و زمن مسکین بستند
عقل و دین هر دو و دانم که بدینها نرود ۵

سیل خون دل ما می‌رود از دیده بگو
با خیال تو که در خون دل ما نرود ۶

ما دلی ناسره داریم به بازار غمت
درم قلب ندانم برود یا نرود؟ ۷

چند گویی که دلم رفت به خوبان سلمان!
دیده بر دوز و دل از دست مده تا نرود ۸