غزل ۲۱۲ - باد صبا به باغ به بوی تو می‌رود

باد صبا به باغ به بوی تو می‌رود
در گلستان حکایت روی تو می‌رود ۱

چونت خرم به جان که به بازار عاشقی
هر دو جهان به یک سر موی تو می‌رود ۲

با باد بوی توست دل ناتوان من
گر می‌رود به باد، به بوی تو می‌رود ۳

زان آمدم که بر سر کوی تو سر نهم
مقبل کسی که در سر کوی تو می‌رود ۴

بامی از آن خوش است سر عارفان که می
در کاسه‌های سر ز سبوی تو می‌رود ۵

جوری که رفت و می‌رود امروز در جهان
از چشم مست عربده جوی تو می‌رود ۶

مشکین دلم از آنکه مرادم به دم سخن
در طره‌های غالیه بوی تو می‌رود ۷

از جوی دیده خون جگر بیش از این مریز
سلمان که آب بحر ز جوی تو می‌رود ۸