غزل ۲۱۳ - آن سرو بین که باز چه رعنا همی رود

آن سرو بین که باز چه رعنا همی رود
می‌آید او و عقل من از جا همی رود ۱

حوریست بی‌رقیب که از روضه می‌چمد
جانیست نازنین که به تنها همی رود ۲

از زنگبار زلف پراکنده لشگری
بر خویش جمع کرده به یغما همی رود ۳

ما را اگر چه ساخت به خواری چو خاک راه
شکرانه می‌دهیم که بر ما همی رود ۴

مسکین دلم به قامت او رفت و خسته شد
زان خسته می‌شود که به بالا همی رود ۵

گویی چرا به منزل ما هم نمی‌رسند
آهم که از ثری به ثریا همی رود؟ ۶

دل قطره‌ای ز شبنم دریای عشق اوست
کز راه دیده باز به دریا همی رود ۷

سلمان چو خامه، نامه به سودا سیاه کرد
بس چون کند که کار به سودا همی رود ۸