غزل ۲۱۸ - بگذار تا ز طرف نقابت شود پدید

بگذار تا ز طرف نقابت شود پدید
حسنی که مه ندارد و رویی که کس ندید ۱

برق جمال خرمن پندار ما بسوخت
لعلت خیال پرده اسرار ما درید ۲

زلفت مرا ز حلقه زهاد صومعه
زنار بسته بر سر کوی مغان کشید ۳

خود را زدند جان و دلم بر محیط عشق
بیچاره دل غریو شد و جان به لب رسید ۴

اسرار عشقت از در گفت و شنید نیست
سری است ابوالعجب که نه کس گفت و نه شنید ۵

خرم کسی که بر سر بازار عاشقی
کایزد مرا و عشق تو را با هم آفرید ۶