غزل ۲۱۹ - دل پی دلدار رفت و دیده چو این حال دید

دل پی دلدار رفت و دیده چو این حال دید
اشک به دندان گرفت دامن و در پی دوید ۱

دید میان دل و دیده که خونست اشک
جست برون ز میان، رفت و کناری گزید ۲

هر دو جهان دل به باد، که خواهد مگر
از طرف آن بهار، بوی هوایی دمید ۳

مقصد و مقصود دل، جز دهن تنگ او
نیست دریغا که هست، مقصد دل ناپدید! ۴

گر تو چو شمعم کشی، از تو نخواهم نشست
ور تو به تیغم زنی، از تو نخاوهم برید ۵

از می و مطرب مکن، مدعیا منع من
تا غزلی‌تر بود، قول تو خواهم شنید ۶

بر در ارباب دل، از در رحمت در آی
کانکه به جایی رسید، از در رحمت رسید ۷

فتح رفیق کلید، دانی سلمان چراست؟
کز بن دندان کند، خدمت در چون کلید ۸