غزل ۲۲۰ - مانده یک ذره از آن دل که هوای تو گزید

مانده یک ذره از آن دل که هوای تو گزید
لله الحمد که آن ذره به خورشید رسید ۱

این همان ذره خاکی هوادار شماست
که به جان، روز ازل، مهر شما می‌ورزید ۲

وین همان بلبل خوش گوست که در باغ وصال
سالها بر گل رخسار شما می‌نالید ۳

روز رخسار تو شد در شب زلفت پیدا
صبحدم فاتحه‌ای خواند و بران روی دمید ۴

پای من در سر کوی تو نیاورد مرا
که مرا رغبت موی تو به زنجیر کشید ۵

آن سیه روی کدام است که روی از تو بتافت
مگر آنکس که چو زلفت تو سرش می‌گرید ۶

سر ما راه سر کوی تو خواهد پیمود
لب ما خاک کف پای تو خواهد بوسید ۷

گر بخواهند بریدن سر ما، چون زلفت
ما دگر یک سر مو از تو نخواهیم برید ۸

باز توفیق عنان بر طرف سلمان تافت
چون رکاب آمد و رخ بر کف پایت مالید ۹