غزل ۲۲۱ - ما رقمی می‌کشیم، تا به چه خواهد کشید

ما رقمی می‌کشیم، تا به چه خواهد کشید
ما قدمی می‌زنیم، تا به چه خواهد رسید ۱

قبله و مذهب بسی است، یار یکی بیش نیست
هر که دویی در میان دید یکی را دو دید ۲

کفر سر زلف توست، قبله آتش پرست
دید رخت کاتشی است، آتش از آن رو گزید ۳

من ز جهان بگذرم، وز تو نخواهم گذشت
ور تو به تیغم زنی، از تو نخواهم برید ۴

در همه بحری دهند، جان به امید کنار
لیک درین بحر ما، نیست کناری پدید ۵