غزل ۲۲۲ - چه نویسم که دل از درد فراقت چه کشید؟

چه نویسم که دل از درد فراقت چه کشید؟
یا ز نادیدنت این دیده غم دیده چه دید؟ ۱

به امیدی که رسد در تو دل خام طمع
سالها دیگ هوس پخت و به آخر نرسید ۲

قصه این دل دیوانه درازست و مپرس:
که در آن سلسله زلف پریشان چه کشید؟ ۳

قصه راز تو مردیم و نگفتیم به کس
بشنو این قصه که هرگز به جهان کس نشنید ۴

عاشق صورت توست آینه و این صورت
هست در چهره آیینه چو خورشید پدید ۵

سر زلف تو مرا توبه ناموس شکست
چشم مست تو مرا پرده سالوس درید ۶

جرعه در دور تو رسمی است که نتوان انداخت
خرقه در عهد تو عیبی است که نتوان پوشید ۷

دشمنان گر همه کردند زبان چون شمشیر
نیست ممکن که مرا از تو توانند برید ۸

خواست تا شرح فراق تو نویسد سلمان
حال دل در قلم آمد ز قلم خون بچکید ۹