غزل ۲۲۴ - مرا از آینهٔ سخت روی سخت آید

مرا از آینهٔ سخت روی سخت آید
که در برابر روی تو روی بنماید ۱

چو شانه دست به دندان اگر برم شاید
که شانه در سر زلف تو دست می‌ساید ۲

لطیفه‌ایست دهان تو تا که دریابد
دقیقه‌ایست میان تو تا که بگشاید ۳

عروس گل ز جمال تو چون خجل نشود
سپیده دم که به گلگونه رخ بیاراید ۴

سر مراز سعادت به دولت عشقت
جز آستان درت هیچ در نمی‌باید ۵

عروس خاطر سلمان که با لبت پیوند
کند هر آیینه زین گونه گوهری زاید ۶