غزل ۲۴۰ - زین پیش داشت یار غم کار و بار یار

زین پیش داشت یار غم کار و بار یار
آخر فرو گذاشت به یکبار کار یار ۱

عمری گذشت تا سخنم را به هیچ وجه
در خود نداد ره، دهن تنگ بار یار ۲

چندانکه می‌روم ز پی یار جز غبار
چیزی نمی‌رسد به من از رهگذار یار ۳

افتاده‌ام به بحری وانگه کدام بحر؟
بحری که نیست ساحل آن جز کنار یار ۴

بار جهان کجا و دل تنگم از کجا؟
جایی است دل که نیست در و غیر بار یار ۵

نگرفته است دامن من هیچ آب و خاک
الا که آب دیده و خاک دیار یار ۶

یار ار به اختیار تو شد نیک، ور نشد
واجب بود متابعت اختیار یار ۷

چون غنچه‌ام اگر چه بسی خار در دل است
من دل خوشم به بوی نسیم بهار یار ۸

بلبل گذاشت شاخ سمن، میل خار کرد
یعنی که خوشتر از گل اغیار خار یار ۹

سلمان! تو چند دعوی یار کنی که خود
پیداست بر محک محبت عیار یار؟ ۱۰