غزل ۲۵۱ - ما از در او دور و چنین بر در و بامش

ما از در او دور و چنین بر در و بامش
باد سحری می‌گذرد، باد حرامش! ۱

تا بر گل روی از کله‌اش دام نهادی
مرغان ز هوا روی نهادند به دامش ۲

ای مرغ ز دام سر زلفش خبرت نیست
گستاخ از آن می‌گذری، بر سر مباش ۳

روی تو بهشت است که شهدست لبانش
لعل تو عقیق است که مشک است ختامش ۴

آن روی چه رویی است که با آن همه شوکت
شد شاه ریاحین به همه روی غلامش ۵

وقت است که سلطان سراپرده انجم
در مملکت حسن زند سکه بنامش ۶

وصف مه روی تو و مهر دل سلمان
از بس که بگفتیم، نگفتیم تمامش ۷