غزل ۲۶۴ - ای به دیدار توام، دیده گریان مشتاق!

ای به دیدار توام، دیده گریان مشتاق!
ز اشتیاق لب لعلت، به لبم جان مشتاق ۱

دل به سوز تو چو پروانه به آتش مایل
جان به درد تو چو بیمار به درمان مشتاق ۲

جان محبوس تن من به تمنای رخت
عندلیبی است مقفس به گلستان مشتاق ۳

چون بود سبزه پژمرده به باران مشتاق
بیش از آنم من مهجور، به جانان مشتاق ۴

خسروا بنده به بوسیدن خاک در تو
چون سکندر به لب چشمه حیوان مشتاق ۵

به هوای دل ما، حسن رخ خوبان است
چون به انفاس صبا، لاله و ریحان مشتاق ۶

تشنه بادیه چون است به زمزم مایل
بیش از آنست به دیدار تو سلمان مشتاق ۷