غزل ۲۶۵ - به غیر صورت او هر چه آیدم در دل

به غیر صورت او هر چه آیدم در دل
به جان دوست که باشد تصور باطل ۱

به کوی دوست که خاکش به آب دیده گل است
که برگذشت که پایش فرو نرفت به گل ۲

قتیل تیغ تو خواهیم گشت تا در حشر
بدین بهانه بگیریم دامن قاتل ۳

همی رویم به راهی که نیستش پایان
فتاده‌ایم به بحری که نیستش ساحل ۴

گرت ارادت پیوند دوست می‌باشد
برو نخست ز دنیا و آخرت بگسل ۵

بجز دهان توام هیچ آروزیی نیست
ولی چه سود که هیچم نمی‌شود حاصل ۶

حسود گفت که سلمان چه می‌روی پی یار
نمی‌روم پی دلدار می‌روم پی دل ۷