غزل ۲۷۶ - بر سر کوی دلارام، به جان می‌گردم

بر سر کوی دلارام، به جان می‌گردم
روز و شب در پی دل، گرد جهان می‌گردم ۱

غم دوران جهان کرد مرا پیر و چه غم
بخت اگر یار شود باز جوان می‌گردم ۲

دیده‌ام طلعت زیباش که آنی دارد
این چنین واله و مست از پی آن می‌گردم ۳

تا نسیمی سر زلف تو بیابم چو صبا
شب همه شب من بیمار به جان می‌گردم ۴

ناوک غمزه جادو به من انداز که من
پیش تیرت ز پی نام و نشان می‌گردم ۵

تا مگر نوش لبی چون تو به من باز خورد
چون قدح گرد لب نوش لبان می‌گردم ۶

تو چو گل در تتق غنچه و من چون بلبل
گرد خرگاه تو فریاد کنان می‌گردم ۷

دامن از من مکش ای سرو که در پای تو من
می‌دهم بوسه و چون آب روان می‌گردم ۸

تو مکان ساخته‌ای در دل سلمان وانگه
من مسکین ز پیت کون و مکان می‌گردم ۹